Vertaald proza

BOEKEN NR. 2, SEPTEMBER 2015

Alessandro Baricco: De jonge bruid

door Inge Lanslots

Voor de krant La Repubblica, waarvoor Alessandro Baricco regelmatig bijdragen aanlevert, becommentarieerde Italiës succesauteur deze zomer 100 foto’s, die hij over de jaren heen maakte. Baricco’s commentaren bij die foto’s variëren van erg summier tot pakkend descriptief. Eerder dit jaar, in De Jonge Bruid, beschreef Baricco fotografie al als het maken van momentopnames, die je in een oogopslag verschillende interpretaties en perspectieven bieden. Vertellen, daarentegen, kan je dan weer definiëren als het maken van keuzes (77).

Meer dan in Baricco’s voorgaande romans – denk maar aan Oceaan van een zee (1995) en Zijde (1997), komen die keuzes erg expliciet aan bod. In De Jonge Bruid onderbreekt Baricco, bij monde van zijn verteller en diens vriendin, regelmatig het verhaal van de Jonge Bruid. Het koppel lijkt zo wel mogelijke kritieken op de maniëristische trekjes van de roman op te vangen, maar vat tegelijkertijd de meest karakteristieke aspecten van Baricco’s schrijfstijl samen. Verwacht je als lezer dan ook aan een niet-lineaire vertelling, gelardeerd met opsommingen, literaire referenties, ironische opmerkingen en ogenschijnlijk nutteloze digressies. Baricco’s recentste roman kent een trage opbouw, maar al snel varieert het vertelritme, dat vertaalster Manon Smits erg knap naar het Nederlands wist om te zetten. De alwetende verteller switcht daarenboven probleemloos van de derde naar de eerste persoon en van het ene naar het andere personage, zonder dat je dat je daarbij de draad verliest. In eerdere romans, zoals City (2009), werd de lezer wel wat meer op de proef werd gesteld.

Aan de vertellers metacommentaren voegt de vriendin nog toe dat er misschien wel wat te veel seksscènes in het verhaal verweven zitten, maar alleen door hun lichamelijkheid lijken de vrij bizarre en naamloze personages, hun identiteit volledig te kunnen vormen. Zo is er de Jonge Bruid, die in haar zoektocht naar zichzelf haar eigen lichaam moet ontdekken, wat haar grootmoeder haar altijd verboden heeft. Op haar achttiende verjaardag belandt ze aan bij haar toekomstige schoonfamilie, die met haar moet wachten op de terugkeer van de Zoon, met wie de Jonge Bruid al drie jaar verloofd is. Die familie hanteert een aantal vreemde regels. Boeken, bijvoorbeeld, zijn verboden, maar de Moeder leest toch stiekem Don Quichot, waaraan de roman vaak alludeert. In afwachting van haar verloofdes terugkeer komt de Jonge Bruid te weten dat iedereen doodsbang is om ’s nachts te sterven – er zou een vloek heersen over de familie. Snel komen ook andere familiegeheimen aan het licht, mede door toedoen van de majordomus en de Oom, die helemaal geen bloedverwant is, maar als bij toeval bij de schoonfamilie arriveerde. Die laatste verklapt in een onbewaakt moment dat de Zoon al een jaar spoorloos is. Toch blijft de Jonge Bruid hoopvol wachten op haar toekomstige, ook al doet ze dat in een vreemde setting. Ze blijft immers niet in het beklemmende huis van haar schoonfamilie, waar afgebroken handelingen zich lijken op te stapelen, maar verhuist naar het bordeel waar de Moeder, met haar mythische schoonheid, ooit gewerkt heeft. Waarom de Jonge Bruid in de voetsporen van de Moeder treedt en welk lot de Zoon beschoren is, moet je als lezer echter zelf achterhalen.

Amsterdam: De Bezige Bij, 2015, 224 p. Oorspr. titel: La sposa giovane. ISBN 9789023494256
 

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2017

Antigone in Molenbeek

Stefan Hertmans

De vrouw met het rode haar

Orhan Pamuk

Een zachte hand

Leïla Slimani

Hotel Moederland

Yusuf Atılgan

Zuivering

Tom Lanoye

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2017

Brobot

James Foley

Helemaal aan de rand van mij, ben jij

Agnès de Lestrade, Valeria Docampo (ill.)

Twintig parels

Ed Franck, Martijn Van der Linden (ill.)

naar overzicht


ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri