Nederlands proza

BOEKEN NR. 2, FEBRUARI 2016

Caroline Ligthart: Tweedehands bloemen

door MB

Dreigend en onheilspellend, dat is de atmosfeer waarin veel van de kortverhalen van Caroline Ligthart (1965) baden. Tegelijkertijd weet ze een lichte verteltoon vast te houden. Na haar romandebuut Russisch water (2011) is er nu Tweedehands bloemen, een verzameling fictieve episodes over mensen aan de rand van de maatschappij. In die zin doen ze nu en dan denken aan de figuren uit de boeken van Flip Willemsen. Ligthart toont ook eenzelfde compassie als Willemsen voor haar personages, en dan vooral door hun gedachten en handelingen zonder veroordeling te beschrijven. Net als Willemsen plaatst Caroline Ligthart zij die zich moeilijk weten te handhaven te midden van de anderen, centraal in haar werk.  
 
Het decor in Tweedehands bloemen  is nu weer de nacht, dan weer een leeg huis. Elders spiedt de hoofdfiguur door het venster naar de buren, daar waar het echte leven lijkt plaats te vinden. Vaak ook spelen ze zich louter in de geest van de hoofdpersonages af. Nu en dan levert dat herkenbare situaties op. Zo is slaat in ‘Vuur’ de fantasie op hol van een vrouw die aan de kassa staat te wachten achter een man die erg veel flessen spiritus koopt – het is niet vreemd dat haar gedachten met haar aan de haal gaan over wat die man met zoveel brandbaar spul aan moet.
 
Een schijnbaar alledaagse anekdote worden door Ligthart trefzeker en compact beschreven, soms op slechts een enkele pagina. Een mogelijk dreigende situatie wordt schijnbaar afgewend, maar aan het einde wordt de lezer toch nog in spanning gehouden over de afloop. Dat is bijvoorbeeld zo in ‘Over de streep’ over een jonge moeder geplaagd door postnatale depressie die voor het eerst een dag alleen gelaten wordt met de baby.
De verhalen houden de aandacht van de lezer van meet af aan vast, de dialogen, de spanning en de wervelende fantasie van de verteller maken dat je gaat verlangen naar het leven in de grootstad, met haar grote verscheidenheid aan inwoners, die tegelijkertijd hun anonimiteit waarborgt. Caroline Ligthart schetst in enkele zinnen een situatie, of tekent een karakter uit. Toch komen haar verhalen beter tot hun recht als je Tweedehands bloemen niet in een keer uitleest. Dat kan, de verhaallijnen staan immers volledig los van elkaar. Bovendien hebben haar geesteskinderen het recht langer in je hoofd te huizen dan de tijd die je nodig hebt om hun verhaal te lezen. Tweedehands bloemen leent zich ongetwijfeld uitstekend tot herlezing, in fragmenten.  
 
Enkele van de ruim dertig verhalen verschenen eerder in literaire tijdschriften als De Revisor en Hollands Maandblad.
 
Amsterdam : Ambo/Anthos 2015, 149 p. ISBN 9789026332609 

deze pagina printen of opslaan



‚Äč
ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri