Vertaald proza

BOEKEN NR. 4, APRIL 2017

Elizabeth Strout: Ik heet Lucy Barton

door Katja Feremans

Elizabeth Strout (1956) is sterk in het neerzetten van een bepaald slag mensen: stug, gesloten, ontoegankelijk, maar met daarachter een grote gevoeligheid. Dat deed ze al met verve in haar verhalenbundel Olive Kitteridge, die in 2009 werd bekroond met de Pulitzerprijs voor fictie. In Ik heet Lucy Barton creëert ze met de moeder van de titelheldin opnieuw zo’n weerbarstig karakter.
 
Lucy Bartons contact met haar ouders beperkte zich na haar huwelijk tot zo nu en dan een beleefdheidstelefoontje. Wanneer ze aan het eind van de jaren tachtig wekenlang in het ziekenhuis wordt gehouden wegens complicaties na een blindedarmoperatie, is ze dan ook erg verbaasd, wanneer haar moeder plots verschijnt. Alleen al de reis naar New York was een hele onderneming, want haar moeder had nog nooit gevlogen. Vijf dagen vat ze post aan het voeteneinde van haar dochters bed. Er wordt best veel gepraat, maar wat er werkelijk toe doet, blijft ongezegd.
 
Die vijf dagen staan centraal in de roman, die is opgevat als het tien jaar nadien door Lucy zelf neergeschreven en gepubliceerde relaas van haar leven. Daarbij springt ze heen en weer in de tijd en komt ze uitvoerig terug op haar jeugd in Amgash, een boerendorp in Illinois. Samen met haar ouders, haar broer en haar zus woonde ze er tot haar elfde in een garage. Het huis waar ze daarna naartoe trokken, bood meer comfort, maar het bleef er armoe troef. Het gezin was bovendien afgesneden van de wereld. Dichte buren hadden ze niet, televisie en kranten evenmin. Pas wanneer Lucy met steun van buitenaf kan gaan studeren, gaat de wereld voor haar open. Ze ontmoet in die tijd William, trouwt en volgt hem naar New York.

Van Lucy’s vader weten we dat hij zwaar getekend uit de Tweede Wereldoorlog is gekomen. Maar hoe is haar moeder de stuurse vrouw geworden die ze is? Waarom laat ze niet in haar hart kijken en vertelt ze steevast over familieleden en kennissen die tevergeefs geprobeerd hebben om zich aan hun verleden te ontworstelen? Waarom is haar oordeel over hen zo onverzettelijk?
 
Lucy botst geregeld op de muur die haar moeder optrekt, maar niettemin doet het haar deugd dat haar moeder aan haar bed waakt en haar soms liefkozend bij haar bijnaam noemt. Ze hunkert overduidelijk naar meer genegenheid en spreekt de woorden ‘ik hou van je’ meermaals uit, maar haar moeder weet er zich geen raad mee. Onder meer door de pakkende scènes die dit oplevert, is Ik heet Lucy Barton een delicate roman boordevol ingehouden warmte en liefde.
 
Schrijven is Lucy’s manier om te zoeken naar wat echt en waarachtig is en om precisie te benaderen in haar overpeinzingen en twijfels. Zo is ze met de jaren gaan beseffen dat ook zijzelf keuzes heeft gemaakt waarmee ze haar kinderen pijn heeft gedaan. Ze weet als geen ander dat ook hún gekwetstheid een leven lang kan duren, maar dat maakt haar eigen verdriet er niet minder ingrijpend om. Vandaar dat ze benadrukt: ‘Maar dit is mijn verhaal. Dit ene. En ik heet Lucy Barton’.
 
Amsterdam : Atlas Contact 2016, 174 p. Vert. van  My name is Lucy Barton door Barbara De Lange. ISBN 9789025447076. Distributie: Veen Bosch en Keuning 

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies



‚Äč
ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri