Vertaald proza

BOEKEN NR. 9, OKTOBER 2019

Fabio Genovesi: In het diepe

door Inge Lanslots

In Genovesi’s romans speelt zijn geboortestreek, Versilia, steeds een hoofdrol, maar hij focust daarbij niet op de toeristische noch de mondaine kant van die Toscaanse kust. Dat was als zo in Wat de golven brengen en nu ook in In het diepe, zijn laatste roman waarvan de titel opnieuw expliciet naar de zee verwijst.
 
Hoofdpersonage is echter de jonge Fabio Mancini, het alter-ego van de auteur (1974), die niet opgroeit zoals alle andere kinderen in de buurt. Hij heeft immers een tiental grootvaders, de ongetrouwde broers die na de dood van Fabio’s biologische grootvader diens rol collectief hebben overgenomen. Die grootvaders, wier namen regelrecht uit avonturenromans à la Dumas komen, stouwen de leefwereld van hun kleinzoon vol met verhalen, verhalen die zich met andere verweven en die ‘elke avond smeuïger en grootser’ worden. Die verhalen maken van Fabio een naïef, onschuldig maar ook vroegrijp jongetje, dat fictie en realiteit niet echt weet te onderscheiden. Met In het diepe wil Genovesi misschien ook gewoon aangeven dat dat onderscheid niet levensnoodzakelijk is: laat dat wat verzonnen nu net het meest geloofwaardige zijn…
 
Het is maar op school dat Fabio leeftijdsgenoten leert kennen, vreemde wezens die elkaar geen verhalen vertellen, maar wel opgaan in voor het hoofdpersonage onbekende spelletjes. Zijn leefwereld wordt verder door elkaar geschud door Lieveheersbeestje, het meisje dat zich alleen op carnavalsdag niet verkleedt als een insect. In haar aanwezigheid gedraagt Fabio zich stuntelig en kan hij niet gevat noch betweterig antwoorden, wat hij in de klas gewoonlijk wel doet.
 
In dat bonte gezelschap valt Fabio’s vader behoorlijk uit de toon. Hij is een man van weinig woorden, die zijn zoon wel de juiste levenslessen meegeeft. Fabio leert zo dat je, als je in het diepe wordt gegooid, ook komt bovendrijven, iets wat het jongetje ook letterlijk ervaart bij het leren zwemmen. De vader-zoonrelatie wordt echter onderbroken wanneer Fabio’s vader na een val in een coma raakt. Fabio probeert zijn vader weer tot ‘leven’ te roepen door hem voor te lezen. Het jongetje leest hem in eerste instantie geen verhalen voor, maar handboeken alsof die instructies bevatten om zijn vaders bewustzijn te activeren, waarbij ieders geduld op de proef wordt gesteld. Ten slotte beseft Fabio dat zijn eigen verhaal levenslessen voor zijn vader zou kunnen bevatten. Het is  
 
‘de magie waardoor al die domme kleine stapjes (van ons leven) worden samengesmeed tot iets groots, en dat is dan de richting die we op gaan. Waar we precies naar op weg zijn is niet duidelijk, maar intussen gaan we maar gewoon door, en de magie die erachter schuilt zie je niet, maar die duwt je wel voort, en die is precies hetzelfde als wat je onder je voeten hebt als je in het diepe wordt gegooid en je eerst denkt dat je kopje-onder zult gaan, maar nee, dat gebeurt niet, omdat er iets onzichtbaar is dat je boven water houdt, je hapt naar adem, maar je leeft, en je houdt je wijd open ogen op de horizon gericht’.
 
Het zijn precies die pagina’s waarin Genovesi de vader-zoonrelatie uitwerkt die tot de meest ontroerende van de roman behoren, die over zijn grootvader reken je dan weer tot de meest fantasierijke. In het middendeel vergaloppeert de auteur zich wellicht wat. Het is de vraag hoe de meermaals bekroonde auteur in de toekomst ontroering, geestigheid en zijn ongebreidelde verteldrang zal combineren.
  
Fabio Genovesi: In het diepe, Signatuur, Amsterdam 2019, 390 p. ISBN 9789056726140.Vertaling van Il mare dove non si tocca door Manon Smits en Pieter van der Drift. Distributie Standaard Uitgeverij 

deze pagina printen of opslaan



‚Äč
ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri