Nederlands proza

BOEKEN NR. 9, OKTOBER 2019

Thomas Verbogt: Olifant van zeep

door Lisanne Vroomen

Olifant van zeep is de nieuwste verhalenbundel van Thomas Verbogt. Overkoepelend thema van alle verhalen is het dagelijks leven. De verhalen gaan over zaken, die niet heel spannend zijn, maar waar iedereen wel eens mee te maken krijgt: van het kopen van een wekker die niet werkt tot het winnen van een prijs waar je niks aan hebt (in deze bundel een olifant van zeep). Rode draad in alle verhalen zijn licht gênante situaties zoals het potje van de dokter tot de rand vullen met urine en vervolgens het dekseltje kwijtraken. Hierdoor hebben de verhalen een licht humoristische ondertoon.
 
De verhalen zijn herkenbaar, maar hebben ook iets absurds. Het herkenbare zit soms al op zinsniveau, zoals deze constatering over de NS: ‘Er is een aangepaste dienstregeling in werking gezet, wat inhoudt dat er geen dienstregeling meer is.’ Vaker zit het echter in het verloop van het verhaal. In ‘Uitslapen’ heeft de hoofdpersoon vergeten de vuilnis buiten te zetten. Hij denkt er pas aan als hij het geluid van de vuilniswagen hoort en dan rent hij, gehuld in slechts een ochtendjas, met de vuilniszakken de straat op. Natuurlijk valt dan de voordeur achter hem in het slot. Tsja, tot hier zou het mij ook kunnen overkomen.
 
De hoofdpersoon besluit naar zijn achterburen te lopen om te zien of hij via hun tuin zijn eigen huis binnen kan komen. Onderweg trapt hij echter in een glassplinter, waardoor hij geen andere keus ziet dan zijn ochtendjas uit te trekken om het bloeden te stelpen. Zo wordt hij naakt op straat aangetroffen door twee agenten. Hier trekt Verbogt het verhaal net te ver door om nog herkenbaar te zijn. Deze iet of wat absurde twist zorgt er aan de ene kant voor dat inleving met de hoofdpersoon lastiger wordt, maar geeft het verhaal wel een humoristische toets waardoor de bundel het alledaagse toch weet te overstijgen.
 
De structuur van de verhalen gaat soms van de hak op de tak. De gedachten van de hoofdpersoon kunnen alle kanten op gaan en leiden vaak ook weg van de handeling. Daardoor blijven er hier en daar wat losse eindjes, maar die passen goed bij de wat filosofische sfeer van het boek. Vervelender is de rommeligheid op het gebied van interpunctie en het onjuist begrenzen van zinnen. Een voorbeeld: ‘Hij brengt een groot gedeelte van de dag lezend en studerend door, hij doet niets liever, maar soms kan hij naar praktische handelingen hunkeren. Iets in zijn huis schoonmaken. Of inderdaad naar buiten om boodschappen te doen.’
 
Een los eindje is de vraag wie de hoofdpersoon is: soms heet hij Johan de Winter, soms Thomas Verbogt, soms is hij naamloos. Toch krijg ik het idee dat het steeds om dezelfde persoon gaat. In veel verhalen is de hoofdpersoon namelijk wat klunzig en sociaal onhandig of verlegen, en daarbij is hij geneigd tot bespiegelingen over menselijke omgangsvormen, zoals praten tegen iemand in de derde persoon (‘Hoe gaat het met Thomas Verbogt?’) en mensen die de stilte doorbreken door te benoemen hoe heerlijk stil het is. Ook clichématig taalgebruik, zoals ‘Ik mag niet klagen’ en ‘Er zijn ergere dingen’ wordt op de hak genomen.
 
Al met al is Olifant van zeep een leuk boek met verschillende verhalen in dezelfde licht-filosofische en licht-humoristische sfeer met herkenbare situaties met soms een absurdistische slag. Verwacht geen grootste inzichten, maar het is wel een heerlijk boek om met de hoofdpersoon mee te denken over het alledaagse leven en hoe dit soms toch wat minder alledaags is dan je dacht.
 
Thomas Verbogt: Olifant van zeep, Nieuw Amsterdam, Amsterdam 2019, 140 p. ISBN 9789046825662. Distributie Pelckmans Uitgevers

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 11, DECEMBER 2019

Alle verhalen

Hugo Claus

Dagboek van een dief

Jean Genet

De menselijke maat

Roberto Camurri

Grote verwachtingen. In Europa 1999-2019

Geert Mak

Vaderliefde

P.F. Thomése

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 11, DECEMBER 2019

Dromers

Bibi Dumon Tak, Charlotte Dumas (fotogr.)

Het geheime bondgenootschap

Philip Pullman

Het werkstuk, of Hoe ik verdween in de jungle

Simon Van der Geest en Karst-Janneke Rogaar (ill.)

Oef wat een geluk!

Ghislaine Roman, Tom Schamp (ill.)

Verloren woorden. Een betoverboek

Robert Macfarlane, Jackie Morris (ill.)

naar overzicht


‚Äč
ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri