Vertaald proza

BOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2020

Tomoka Shibasaki: Lentetuin

door Jo Vanderwegen

De premisse van Lentetuin, het eerste boek van de Japanse schrijfster Tomoka Shibasaki dat een Nederlandse vertaling krijgt, is erg eenvoudig: de lezer volgt de belevenissen van de laatste bewoners van een flatgebouw dat plaats moet maken voor een nieuw vastgoedproject.
  
De centrale rollen van het verhaal zijn weggelegd voor de gescheiden Taro en een jonge vrouw van de bovenverdieping, Nishi. Die alleenstaande Nishi blijkt een enorme fascinatie te koesteren voor een opvallend, blauw huis in de buurt. Sterker nog, ze koos juist haar huidige flat uit omdat die een zicht bood op dat huis. Het is ook meteen de reden waarom ze contact zoekt met Taro: zijn flat biedt een ánder uitzicht op die opvallende woning. In een fotoboek van twintig jaar oud met cultstatus – dat trouwens ‘Lentetuin’ heet – figureert het blauwe bouwwerk prominent. Het is overigens via dat fotoboek dat Nishi het huis leerde kennen en haar obsessie een start nam. Haar bewondering voor en fantasie over de woonst en haar geschiedenis drijft haar zelfs zover vriendschap te zoeken met de huidige bewoners ervan.
 
Shibasaki heeft aan dit eenvoudige uitgangspunt genoeg om een heel aantal thema’s aan te snijden die een grote rol spelen in de hedendaagse maatschappij: van de rol van architectuur in het dagelijkse leven over de toenemende vereenzaming in de steeds individualistischer wordende maatschappij tot zelfs de oprukkende gentrificatie van voormalige arme stadsgedeelten. Het resultaat is een behoorlijk melancholisch verhaal over zinloze obsessies door geromantiseerde en geïdealiseerde plekken, met heel wat symbolische lading. De wijken die continu een ander uitzicht krijgen, lijken te staan voor het vlietende leven zelf; de na de zoveelste sloop in de wijk eenzaam achtergebleven huizen delen dan weer veel met de personages die stuk voor stuk alleen in het leven komen te staan. Als er al vriendschap tussen mensen ontstaat, wordt die keer op keer ontwricht door een zoveelste, al dan niet gedwongen verhuis. Met een flat die door de continu vertrekkende bewoners toenemend leger wordt, en observaties zoals het lege nestje van de leemwesp en de verlaten bladluizenwoninkjes, hoeft de lezer op geen enkel moment ver te zoeken naar de pregnante metaforen die Shibasaki in haar verhaal achterliet.  
 
Lentetuin is een sterke, poëtische novelle, die vooral haar kracht ontleent door de zuinige schrijfstijl en een van melancholie doordrongen sfeer die aanzet tot reflectie. De zoals gewoonlijk piekfijn verzorgde en transparante vertaling van Luk Van Haute laat het boek helemaal tot zijn recht komen.
 
Tomoka Shibasaki: Lentetuin, Zirimiri Press, Amsterdam 2020, 128 p. ISBN 9789490042172. Vertaling van Haru no niwa door Luk Van Haute. Distributie EPO 

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2020

Gesmoorde woorden

Olivier Rolin

Het verdriet van Spanje

Christiane Stallaert

Op weg naar De Hartz

Wessel te Gussinklo

Precieuze mechanieken. Nieuwe gedichten

Erwin Mortier

Tien jaar later

Harry Mulisch

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2020

De Baron von Münchhausen

Wouter Deprez, Randall Casaer (ill.)

Gloei; interviews en gedichten.

Edward van de Vendel, Floor de Goede (ill.)

Het sleutelbeengebaar

Hilde Van Cauteren

Sterker dan elk afscheid

Enrico Galiano

Woorden temmen: Van kop tot teen

Charlotte Van den Broeck en Jeroen Dera

naar overzicht


ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri