De jachtpartij

Op een afgesloten locatie zijn diverse personages samengebracht en onder hen is er één moordenaar… Sinds Agatha Christies Tien kleine negertjes (vanaf 2004 getiteld En toen waren er nog maar…) weten we dat dat een spannende thriller kan opleveren. Christies eenvoudige, maar geniale concept is al vele malen met minder of meer succes gekopieerd en af en toe is er ook een auteur die iets nieuws kan toevoegen aan het gegeven. Zo iemand is de Britse Lucy Foley. Haar thrillerdebuut, De jachtpartij, is spannend van de eerste tot de laatste bladzijde. Foley, werkzaam als redacteur bij een uitgeverij, is de superlatieven op de kaft waard.
 
Negen studievrienden en hun partners trekken voor de eindejaarsfeesten van 2018 samen op weekend. Het zijn dertigers op het hoogtepunt van hun kunnen, die elkaar tijdens het jaar niet zoveel zien omwille van hun drukke carrières. Zo zijn er de bloedmooie Miranda en haar man Julien, het kersverse ouderpaar Samira en Giles, het homokoppel Nick en Bo, muurbloempje Emma en haar man Mark, en ten slotte Katie, de enige zonder partner. Ze nemen hun intrek in een prachtige lodge in de Schotse Highlands, ver weg van de bewoonde wereld. De enigen in de buurt zijn jachtopziener Doug, receptioniste Heather en een IJslands koppel dat een van de andere vakantiehuisjes betrekt.
 
De eerste avond verloopt in een gemoedelijke sfeer, de alcohol vloeit rijkelijk en oude verhalen uit de studententijd worden bovengehaald. De volgende dag staat een jachtpartij onder leiding van Doug op het programma en daar beginnen de eerste barstjes in hun vriendschap duidelijk te worden. Dit culmineert in het avondfeest voor oudjaar waar de alcohol geheimen aan het licht brengt en diepe breuken in hun onderlinge relaties slaat. De volgende morgen wordt er op het terrein een lijk gevonden. Doordat de gasten letterlijk ingesneeuwd zijn, moet de dader iemand van hen zijn.
 
Lucy Foley heeft ervoor gekozen om het verhaal vanuit verschillende personages te vertellen. Zo komen Katie, Emma, Miranda, Doug en Heather aan het woord. In het begin kan dit een beetje verwarrend zijn, maar eens je in het verhaal zit, besef je dat Foley de juiste keuze heeft gemaakt. Door telkens door de ogen van iemand anders te kijken, krijg je steeds een andere kijk op de gebeurtenissen. En dat er geheimen zijn voor elkaar wordt al heel snel duidelijk, maar Foley weet ze zo lang mogelijk bedekt te houden. Doug en Heather komen op 1 januari aan het woord, de andere personages in flashbacks de twee dagen daarvoor. Zo weet je dat er iemand vermoord is, maar je weet niet wie. Je leert Emma, Miranda en Katie kennen, terwijl een van hen best wel eens het slachtoffer of de dader kan zijn.  
 
Knap hoe Foley de spanningsboog bijna continu strak weet te houden door de verdenking steeds op een ander personage te leggen. Ze probeert de lezer voortdurend op het verkeerde been te zetten en slaagt daar meermaals in. Subtiel laat de schrijfster hier en daar enkele hints vallen zodat de lezer actief kan meespeuren, maar de ontknoping is verrassend en past perfect binnen het verhaal. Gecombineerd met Foleys vlotte schrijfstijl en korte hoofdstukjes is De jachtpartij een boek dat je heel moeilijk kan wegleggen. Dit is een knap debuut en het smaakt naar meer.
 
Lucy Foley: De jachtpartij, De Boekerij, Amsterdam 2019, 351 p. Vertaling van The Hunting Party door Ans van der Graaff. ISBN 9789022588376. Distributie Lannoo 

© 2020 | MappaLibri