Poëzie

BOEKEN NR. 11, DECEMBER 2020

Alain Delmotte: Warhoofds leerdichten 1 & 2

door Dirk De Geest

Meer en meer dichters bewandelen niet langer de begane paden van de gedrukte poëziebundel die het licht ziet bij een gevestigde poëzieuitgeverij. Het feit dat steeds minder uitgeverijen investeren in moeilijk verkoopbare dichtbundels zal daarbij ongetwijfeld een rol spelen. Tegelijk is het veel makkelijker dan vroeger om een bundel zelf te verspreiden via de sociale media en het internet. De productiekosten blijven daardoor minimaal en vaak resulteert dat in een meer laagdrempelige vorm van communicatie. De Chapbooks van uitgeverij Gaia vormen daarvan een typerend voorbeeld: de bundels zijn gratis op het internet te downloaden, en wie een papieren versie wil kan die eenvoudig en goedkoop bestellen (via een internationaal print-on-demandbedrijf).   

Ook Alain Delmotte neemt nu zijn toevlucht tot het nieuwe medium van de chapbooks. In het verleden publiceerde hij enkele bundels bij de legendarische Yang Poëzie Reeks en vervolgens heel wat in eigen beheer. Delmotte is dus allerminst een eendagsvlieg, maar een auteur die doelbewust in de niet-commerciële marge bouwt aan een bescheiden maar ongemeen rechtlijnig oeuvre. Dat oeuvre is sterk beschouwend van inslag. Via zijn alter ego Warhoofd (ook al bekend uit eerdere publicaties) bezint de dichter zich over zijn eigen schrijven, over de liefde, over het leven. Daarbij gaat hij op zoek naar prangende formuleringen die een soort van waarheid onder woorden brengen maar daarbij ook de complexiteit en de ironie niet schuwen. De eerste bundel ‘leerdichten’ kan inderdaad gelezen worden als een reeks maximes over uiteenlopende onderwerpen, maar het is eerst en vooral een poëticale bundel die handelt over het daadwerkelijk ‘leren dichten’. De dichter heeft het daarin, filosofisch maar tegelijk schamper en theatraal, over wat een dichter moet en vooral niet mag doen: het gedicht moet als het ware uit de taal zelf kunnen groeien om meer dan oppervlakkig ‘klatergoud’ te zijn. De dichter verdwijnt als persoon achter de taal, en net daardoor krijgen zijn ideeën en emoties daadwerkelijk een universele kracht. Het is een zoeken naar zin in een wereld die vaak zonder zin verschijnt. Meteen is het gedicht ook zelden ‘af’, want vaak blijft het bij warhoofdige invallen en paradoxen.
 
Veel gedichten in dit tweeluik hebben iets ontwapenends, maar net daardoor zijn ze hoogst verraderlijk. Herkenbare gebeurtenissen en routines (naar het werk gaan in de ochtendspits, de confrontatie met bazen, het licht of de doodgewone dingen) verschijnen in een andere dan hun dagdagelijkse context, worden vervreemd en tot taal-dingen gemaakt die een eigen leven gaan leiden. De invloed van de Franse poëzie, en met name dingdichters als Ponge en Michaux, lijkt soms niet veraf, al gaat Delmotte vooral zijn eigen gang. Hij is een meester in de bijtende observatie, in de verbinding van het abstracte en het grootse met de banaliteit of het nodeloos concrete. Poëzie wordt voor hem een middel om het mysterie te beschrijven en te ontluisteren tegelijk, een spoor dat achterblijft voor enkele intimi: niet alleen een baken vol licht maar ook een slijmerig slakkenspoor. Het is een project dat niet alleen opvalt door zijn consistentie maar ook door de precisie waarmee Delmotte de taal hanteert. Zijn scalpel legt wonden bloot maar tracht ook te helen.
 
Wie Delmotte leest ontdekt een authentieke dichter, een geheel eigen stijl, en vooral ook zichzelf. 
 
Alain Delmotte: Warhoofds leerdichten (Dag in, dag uit) en Warhoofds leerdichten 2 (Alsof licht niet van de zon komt), Gaia, s.l. 2019/2020, 39/40 p. ISBN 9780244790318/ 9780244577599 

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 5, MEI 2021

De gast uit het Rifgebergte

Khalid Mourigh

De hemelproef

Olli Jalonen

Dingen die je meeneemt op reis

Aroa Moreno Durán

Kraaien in het paradijs

Ellen de Bruin

Oude afdekkerij

Wolfgang Hilbig

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 5, MEI 2021

De eik was hier

Bibi Dumon Tak, Marije Tolman (ill.)

Fruitvliegje

Geert Vervaeke

Misschien…

Chris Haughton

Noem me Nathan

Catherine Castro, Quentin Zuttion (ill.)

Witje

Paul de Moor, Kaatje Vermeire (ill.)

naar overzicht


ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri