Lucia Berlin (1936-2004) werd als Lucia Brown
geboren in Juneau (Alaska). Haar vader was een mijningenieur, wat maakte dat ze
vaak alle zes maanden verhuisde naar een andere locatie in mijnstaten als
Idaho, Montana en Arizona. Tijdens de Tweede Wereldoorlog woonde ze enkele
jaren bij haar grootvader, een voortdurend benevelde tandarts uit Texas.
Na de oorlog verbleef ze met haar ouders enkele jaren in Chili tot ze naar de
Verenigde Staten terugkeerde voor haar studies. Door die voortdurende
verhuizingen en het alcoholisme van haar moeder creëerde Lucia van jongsaf een
innerlijke wereld waar ze zich kon terugtrekken, kon thuiskomen. Een voorbode
van haar innerlijke schrijversleven.
Ze studeerde aan de University of New Mexico, waar haar liefde voor een
oorlogsveteraan tot een breuk met haar familie leidde. Uiteindelijk trouwde ze
met een beeldhouwer die haar verliet toen ze zwanger was van hun tweede zoon.
Ze trouwde opnieuw met een jazzpianist die ze later verliet voor haar derde
huwelijk met de welgestelde maar verslaafde Buddy Berlin, die haar nog twee
zonen schonk.
In 1968 was Berlin opnieuw gescheiden en moest ze haar masterstudies aan de
University of New Mexico afbreken om in het onderhoud van haar gezin te
voorzien. Ze werkte in het onderwijs maar haar verslaving aan alcohol maakte
dat ze uiteindelijk met allerlei jobs als schoonmaakster en verpleegster aan de
kost moest komen.
De verscheidenheid aan jobs en haar ervaringen als verslaafde bleken een
goudmijn voor haar talent als verhalenschrijfster. Schrijven aan de keukentafel
met een glas whisky binnen handbereik en haar favoriete muziek, hield haar bezig
tot diep in de nacht, terwijl de kinderen sliepen. Hoewel ze vanuit haar
dysfunctionele jeugd steeds op zoek was naar een stabiel familieleven, zou ze
nooit meer hertrouwen.
Pas eind jaren tachtig, als de kinderen volwassen zijn en ze haar alcoholisme onder
controle heeft, verschijnen met regelmaat de verhalen(bundels) waarvoor ze nu
beroemd is. Realistische stukken en personages, gepuurd uit het eigen leven die
je kan zien als handleidingen voor het leven. Hoewel ze Raymond Carver pas
later leerde kennen, is er enige verwantschap in stijl (minimalisme) en
stroming (dirty realism) te bespeuren. Verhalen vol leven met oog voor details
uit het leven gegrepen.
Berlin stierf in 2004 als een bescheiden auteur met een oeuvre van 76 verhalen
uit de periode 1960 tot 2000. Pas in 2015 volgt postuum de grote doorbraak met
een selectie van 29 verhalen onder de titel A Manual for Cleaning Women (Handleiding
voor poetsvrouwen). In nauwelijks een week verkocht het beter dan alle
publicaties uit haar leven samen. In 2018 verschenen een tweede selectie van 22
verhalen Evening in Paradise(Avond in het paradijs) en de
memoires Welcome Home (Welkom thuis).
Aan beide publicaties werkten haar kinderen David en Jeff Berlin mee. In het
geval van de memoires gaat het om een onafgewerkt manuscript dat de eerste
dertig jaren van haar leven beslaat, aangevuld met brieven en foto’s uit die
periode. Het geeft de mogelijkheid om te switchen tussen de verhalen uit haar
echte leven en de fictionele verhalen, die ze op basis van haar onrustige en
rijk geschakeerde leven componeerde.
'Haar verslagen van de gruwelen van het alcoholisme, de nachten in een
politiecel om haar roes uit te slapen, de delieren en de incidentele hilariteit
nemen een speciaal plaatsje in haar werk in'.
Lucia Berlin: Welkom thuis, Lebowski Amsterdam, 2018, 176 p. : ill. ISBN
9789048841950. Vertaling van Welcome Home door Maaike Bijnsdorp, Lucie
Schaap en Elles Tukker. Distributie Overamstel Uitgevers
Lucia Berlin: Avond in het paradijs, Lebowski Amsterdam, 2018, 271 p. ISBN
9789048841974. Vertaling van Evening in Paradise door Maaike Bijnsdorp,
Lucie Schaap en Elles Tukker. Distributie Overamstel Uitgevers
Lucia Berlin: Handleiding voor poetsvrouwen, Lebowski Amsterdam, 2018, 256 p.
ISBN 9789048840533. Vertaling van A Manual for Cleaning Women door Maaike
Bijnsdorp, Lucie Schaap en Elles Tukker. Distributie Overamstel Uitgevers
deze pagina printen of opslaan