Vertaald proza

BOEKEN NR. 1, JANUARI 2023

Paolo Giordano: Tasmanië

door Inge Lanslots

‘Het gevoel van vervreemding duurde hooguit een paar minuten, misschien korter, een handvol seconden, toen verdween het. Maar het was er wel geweest, en ik bleef dat nare gevoel houden tijdens het concert en ook daarna, in de auto op de donkere snelweg, met Eugenio en Sara slapend op de achterbank als kleine kinderen. Het was echt heel treurig wat er in de wereld allemaal gebeurde met die terreur.’  

De vervreemding die de ik-verteller in bovengaande passage benadrukt, zet mee de toon van Tasmanië, de roman waarmee Paolo Giordano (1982) zich aan de autofictie waagt. Aan het woord is het alter ego van de auteur uit Turijn. De verteller en Giordano hebben immers dezelfde initialen PG, een prille veertiger die zich bezint over de toekomst, nog voor de pandemie die Giordano raak vatte in In tijden van besmetting (De Bezige Bij 2020), de wereld in haar greep kreeg. Die vervreemding gaat gepaard met gevoelens van angst en vertwijfeling over de wereld waarin we leven.

Giordano’s ik-verteller heef het dan niet alleen over de erg tastbare terreurdreiging in Europa, maar ook de klimaatverandering. PG buigt zich daarnaast over de atoomkwestie, de naweeën van Hiroshima en Nagasaki maar ook andere wetenschappelijke revoluties die een mogelijk een gevaar voor de mensheid inhouden. In Giordano’s eerste auto-fictionele roman zit overduidelijke flink wat non-fictie verweven, terwijl hij oorspronkelijk Tasmanië volledig wilde wijden aan de gevolgen van de atoombom. Als lezer worstelde ik met die behoorlijke dosis non-fictie. Het werd me niet duidelijk waarom die non-fictiedelen onderling niet op elkaar ingrijpen of elkaar versterken, maar dat gefragmenteerde lijkt vele critici net te bekoren, omdat, volgens hen, die wereldproblemen samengaan met een meerdere crisissen in PG’s privéleven.

In Tasmanië weet de ik-verteller bijvoorbeeld niet welke houding aan te nemen wanneer een collega, een vermaard klimaatwetenschapper en tv-persoonlijkheid, beweert dat niet vrouwen maar mannen het slachtoffer zijn van genderdiscriminatie. PG vraagt zich of hij zijn vriend kan laten vallen terwijl zijn omgeving daar wel op aandringt. Bovendien zit PG’s huwelijk zit in het slop – hij en zijn vrouw lijken kinderloos te blijven – en de brokken lijken niet meer te lijmen, ook al wil het paar tijdens een vakantie op het Caraïbische Guadeloupe met partnerruil hun relatie nieuw leven inblazen. (In interviews in Italië benadrukte Giordano overigens hoe hij de stunteligheid in relationele en seksuele geëxperimenteer eerlijk wilde portretteren, ver weg van de typische stereotypen die de Italiaanse maatschappij nog zouden kenmerken, maar die daarbuiten wellicht anders ervaren worden.)
 
Bij PG, die net als zijn generatiegenoten lang in de ratio geloofde, leeft ‘een gevoel van vermoeide onontkoombaarheid […] op, alsof ieders hersenweefsel onderhand volledig was doordrenkt van de ontgoocheling’. Dat gevoel heb ik ook bij het lezen van Tasmanië, die plek op aarde waar we volgens de kwetsbare PG alle rampspoed zouden kunnen ontlopen. Schrijven over teleurstellingen, angsten, vragen… kan ongelooflijk beklijvende vertellingen produceren, maar dat mis ik toch in deze roman.  
 
Paolo Giordano: Tasmanië, De Bezig Bij, Amsterdam 2022, 336 p. ISBN 9789403110028. Vertaling van Tasmania door Manon Smits. Distributie Standaard Uitgeverij

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 1, JANUARI 2023

De nachten van de pest

Orhan Pamuk

Het voortleven van de vuurvliegjes

Georges Didi-Huberman

Margriete

Kathleen Vereecken

Onkrijgbaarheid

Tim Krabbé

Overal zit mens. Een moordfantasie

Yves Petry

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 1, JANUARI 2023

Frank en Bert

Chris Naylor-Ballesteros

Goed zo, mama!

Chris Haughton

Het 'klassieke oeuvre' van Imme Dros

Naar een nieuw Troje

Kunstmatige intelligentie is niet eng

Bas Haring, Maus Bullhorst (ill.)

Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda

Bibi Dumon Tak, Annemarie van Haeringen (ill.)

naar overzicht


ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri