De Franse Claudie Hunzinger (1940), naast auteur ook
beeldend kunstenaar, legt de focus in haar werk op de natuur. In haar roman Een
hond aan mijn tafel geeft ze daarvoor het woord aan haar alter ego Sophie
Huizinga.
Sophie
en haar metgezel Grieg verlieten halfweg de jaren zestig de stad om een
schapenboerderij te beginnen. Intussen zijn de twee op leeftijd. Schapen hebben
ze al lang niet meer en sinds pakweg drie jaar wonen ze in een huis zonder tuin
in het godvergeten gehucht Les Bois-Bannis in de Vogezen. Ze vindt het een huis
als een droom, hoog in een begeesterend gebergte, met rondomrond bossen,
weilanden en paden die in grote lussen tussen de hellingen door lopen.
De roman begint met
de komst van een verwaarloosde en uitgehongerde herdershond. Sophie voelt
meteen een klik met het dier en geeft haar een naam: Yes. Ze verlost haar van
het stuk ketting dat ze nog rond haar hals heeft en geeft haar te eten. Daarna
gaat Yes er tot haar spijt evenwel doodleuk vandoor. Groot is dan ook Sophies vreugde
de volgende dag bij haar thuiskomst na een boekvoorstelling: Grieg, haar oude
gribus, staat haar voor hun huis op te wachten met Yes aan zijn voeten. En deze
keer blijkt de hond te zijn gekomen om te blijven.
Yes doet een nieuwe wind waaien in
het leven van Sophie en Grieg, die al zestig jaar lief en leed delen, maar tegelijk
erg gesteld zijn op hun onafhankelijkheid. Zo doet de warmte waarmee Sophie de
hond benadert, Grieg voorzichtig suggereren om hun gescheiden bedden te laten
voor wat ze zijn en voortaan samen te slapen. Daarop bokst zij meteen een tweepersoonsbed
in elkaar, waar ze met hun drieën in belanden. Dat ook Yes er een plaats in
krijgt, is niet zo vreemd, want Sophie ervaart zichzelf als mens niet radicaal
anders dan een dier. Ze heeft overigens ook al eens gevoeld hoe het bos door
haar heen stroomde en zich als een afnemend getij weer terugtrok.
Dankzij Yes waagt Sophie
zich daarenboven opnieuw aan langere wandelingen. En door de hond centraal te
stellen in haar nieuwe boek in wording, weet ze eindelijk richting te gegeven
aan haar notities. Door die insteek heeft ze tevens de titel beet: Een hond
aan mijn tafel. Voor haar zegt die ‘kom binnen, beesten, we zitten aan
tafel, we maken plaats voor jullie.’
Verder is deze titel een knipoog
naar de door haar bewonderde Janet Frame, meer bepaald naar haar trilogie Een
engel aan mijn tafel. In dit boek heeft de Nieuw-Zeelandse het over haar opname
in een psychiatrische inrichting op basis van een verkeerde diagnose. De
verwantschap die Sophie met haar voelt, gaat in de context van Een hond aan
mijn tafel vooral terug op Janet Frames meermaals herhaalde uitspraak dat ze
geen mens was maar een mensen vrezende trekvogel.
Sophie focust in haar boeken op
haar band met bomen, planten en dieren. Als romanschrijfster van de natuur houdt
ze zich naar eigen zeggen slechts op ‘in de marges’. Want in Frankrijk is dit
genre, anders dan in de Angelsaksische landen, marginaal. Maar marginaal of
niet, schrijven is voor Sophie nu eenmaal een noodzaak. Al houdt veellezer Grieg
haar te allen tijde met beide voeten op de grond. Tot in den treure bestempelt
hij haar als “écri-vaine” om het vergeefse van het schrijven te beklemtonen, nu
boeken voor de jongere generaties veel van hun aura hebben verloren.
Qua leven en werk
vertonen Sophie Huizinga en Claudie Hunzinger veel gelijkenissen. Les
Bois-Bannis is gemodelleerd naar Bambois, waar Claudie Hunzinger zelf met haar
partner woont. Sophie klinkt daarenboven vaak als de spreekbuis van haar
geestelijke moeder. Die laatste probeert dit weliswaar ietwat te maskeren door het
vaak knorrige weerwoord van Grieg tegenover Sophies culturele verwijzingen en soms
wat pompeuze overpeinzingen te stellen.
Het sterk autobiografische Un
chien à ma table, in 2022 bekroond met de Prix Femina, is een ode aan de
natuur en de vrijheid. Ook toont het hoe de kwetsbaarheid die bij het ouder
worden hoort, een kracht kan zijn. Waar het in deze roman wat aan ontbreekt is
een goed geolied verhaal. Het boek begint nochtans met een uitnodigende voorstelling
van de drie hoofdrolspelers en van de plek waar de gebeurtenissen zich afspelen.
Maar gaandeweg verzandt het tot aan elkaar geregen aantekeningen, die weliswaar
uitdraaien op een verrassend slot.
Claudie Hunzinger: Een hond aan mijn tafel, Oevers, Zaandam 2025. 274
p. ISBN 9789493367326. Vertaling van Un chien à ma table door Martine Woudt. Distributie
De Wolken
© 2026 | MappaLibri