Peuters en kleuters

JEUGDBOEKEN NR. 6, JUNI 2018

Vera Marynissen, Sylvia Weve (ill.): Ben ik dan een vogel?

door Henk Van Viegen

3+ - Wie/wat ben ik? Ja, die vraag stelt een kind al heel vroeg. Begrijp maar eens wat een mens is als dieren, planten en bloemen en knuffels net zulke eigenschappen lijken te hebben als jijzelf. Tegen een knuffel praat je, je ouders lezen boekjes voor waarin bloemen en beesten spreken en handelen. Om de verschillen uit te leggen, kun je grijpen naar de bekende truc: het afstrepen.
 
Kleine Marilou heeft een heleboel kenmerken gemeen met respectievelijk een vogel, een vis en een bloem. Maar als die allemaal zijn opgesomd, blijkt er steeds toch ook een verschil te zijn: ze heeft geen vleugels, geen vinnen, en geen blaadjes die ze kan sluiten. Wel heeft ze mooi een heleboel geleerd van onze fauna en flora, en het lezertje ook.
  <br /> Het beroemdst geworden boek dat de ‘kenmerkenafstreeptruc’ hanteert, is, denk ik wel, Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft (1990) van Wolf Erlbruch. Een heel mooie, oergeestige, variant is Heb je mijn zusje ook gezien? (2006) van Joke van Leeuwen. Gebruikelijk in dit soort ‘repeteerverhalen’ is een symmetrisch opgebouwde tekst. Na een ontmoeting die steeds op dezelfde wijze verloopt, komt de vraag: ‘…wat ben ik dan?’ ‘Vraag maar aan…’
 
De bloem, die Marilou als laatste spreekt, adviseert haar de maan te raadplegen. Het is inmiddels bedtijd en van al die enerverende ontmoetingen en existentiële gesprekken is het kleine meisje natuurlijk wel moe geworden. ‘…en van safraan / is Janneke-maan….’, dichtte Paul Van Ostayen in ‘Polonaise’. Marynissen maakt er gebruik van in het slotstuk van haar verhaal. Niet alleen de naam haalt ze bij hem vandaan, ook de opsomming van ogen, handen en vingers.  
 
Bij Weve is Janneke Maan aanvankelijk opgetrokken uit zacht wit en zuurstokroze, de kleur van de pyjama van kleine Marilou (overigens, dat ‘kleine’ er steeds bij is tamelijk vervelend, en maakt de boel onnodig extra zoet). Het antwoord op de vraag wie ze is, kan het voorgelezen kind nu vast zelf geven, zegt Janneke Maan, morgenochtend, bij het wakker worden. Want de oogjes vallen al dicht en zoals zo veel prentenboekjes eindigt het verhaal daar, bij het slapen gaan. Zo energiek rechtop als de paardenstaart van Marilou op het voorplat staat, zo roerloos ligt die nu, op de slotprent, languit op het laken en de deken. Achterop slaapt de bloem.
 
Sylvia Weve oefent gewoon weer eens een andere stijl en daar is ze erg goed in. Ik had de illustraties niet meteen herkend als werk van haar. Het licht ruige van veel van haar prenten ligt in elk geval ver van wat ze hier doet. Positief geformuleerd: de illustrator sluit naadloos aan bij de zacht- en zoetheid van het verhaal, lief en vriendelijk, voor de heel kleinen. De kleuren van Marilou’s kleren zijn gelijk aan die van degene met wie ze spreekt. Aan realistische kleuren doet Weve niet per se, een paarse boom is volstrekt in orde voor een kleuter. Op de titelpagina kleurt ze een aantal letters van titel en makers vrolijk in (een vlaggetje op een kinderpartijtje), hetzelfde doet ze met de noten op de balk van een wiegelied. De symmetrie van de tekst zie je treffend terug in de prenten.
 
Kortom, een zoet prentenboek voor de heel kleinen, met activerende inslag, dat gebruik maakt van een beproefde formule en ons en passant een fijn gedicht van Van Ostayen in herinnering brengt.

Vera Marynissen, Sylvia Weve (ill.): Ben ik dan een vogel?, Querido, Amsterdam 2018, 36 p. : ill.  ISBN 9789045121413. Distributie L&M Books


deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 9, OKTOBER 2018

Blinde drift

Belinda Bauer

De rover

Robert Walser

Heel de tijd

Leo Pleysier

Onder een koperen hemel

Stefan Hertmans

Zeiseman

Martha Heesen

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 9, OKTOBER 2018

De invloed van Gregie De Maeyer (1951-1998) op de (Vlaamse) jeugdliteratuur

‘Het wezen van de dingen vervaagt naarmate het zichtbaar wordt’

De slaapster en de spintol

Neil Gaiman, Chris Riddell (ill.)

Op zoek naar Stella

Gerda Dendooven

Rivieren

Peter Goes

Tegenwoordig heet iedereen Sorry

Bart Moeyaert

naar overzicht


‚Äč
ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri