Poëzie

BOEKEN NR. 8, SEPTEMBER 2020

Annemarie Estor: De bruidsvlucht

door Dirk De Geest

Annemarie Estor is de afgelopen jaren op de voorgrond gekomen met een rijk poëtisch oeuvre dat mythische proporties paart aan eigentijdse gevoeligheid. Op het vlak van de vorm overschrijdt ze daarmee doelbewust de traditionele grenzen tussen poëzie en proza (met een roman-in-dichtvorm) of tussen belijdenis en boodschap. Rijkdom, diversiteit en verschil staan in haar oeuvre hoog in het vaandel, en ook de scheiding tussen literatuur en beeldende kunst blijft soms onduidelijk. Ook in haar jongste bundel laat zij die variatie volop bloeien en schitteren.   

Het oeuvre van Estor kan inderdaad omschreven worden als één lange hymne aan het leven. Die vitale drang valt echter geenszins samen met het traditionele burgerlijke bestaan. Integendeel, het gaat erom het menselijke bewustzijn ondergeschikt te maken aan de levensenergie van de natuur. Estors oeuvre is er een waar fauna, flora, de vier oerelementen en de mens nauw samenhangen in een zelfde overkoepelende dynamiek. De ondergeschikte rol van de mens in de natuur leidt ertoe dat dieren en planten modellen worden. De beeldspraak onderstreept zo het magische karakter van dit universum, dat elementen uit sprookjes en mythen verbindt met de krachten van kruiden en de symboliek van dieren. Vanaf de allereerste regels in de bundel is er sprake van een heks (een alter ego voor het lyrische ik), die mysterieuze spreuken beheerst en de taal doet uitbreken.
 
Die bijzondere band met de natuur vormt overigens een model voor de relatie tussen mensen. De instinctieve aantrekkingskracht vormt een soort van biologische energie die een tegengewicht vormt voor de beredeneerde overwegingen. Tegelijk gaat het niet enkel om een soort van primitieve, dierlijke relatie maar om een gevoel van intens samenhoren. De mens wordt verbeeld in termen van dieren en planten. Het titelvers beschrijft bijvoorbeeld een sprookjesachtige passie met een muzikant die zich niets gelegen laat aan sociale normen en voorschriften. Tegelijk echter botst die droomwereld vaak met de harde realiteit, want Estor geeft ook de problemen van deze tijd een plaats in haar poëzie. De overweldigende overgave aan de ander heeft daardoor ook iets van een vlucht, waardoor de relatie bij momenten broos wordt en kortstondig. Het ogenblik lijkt een surrogaat voor de voortschrijdende tijd, net zoals de muziek dat is voor de rationele ordening van de wereld.
 
Het is geen toeval dat ook in deze bundel de muziek en de zang een centrale rol vervullen. Ze staan voor het ontstijgen van het banale, voor de manier waarop het mysterieuze haast aanraakbaar wordt. De muziek is daardoor ook een geslaagd beeld voor het poëtische taalgebruik, met zijn aandacht voor ritme en klank. Estor brengt haar lezers in een roes waaraan ze zich nog moeilijk kunnen onttrekken. Haar poëzie is tegelijk herkenbaar en vervreemdend, een lofzang op de verbeelding en de bandeloze overgave.
 
Annemarie Estor: De bruidsvlucht, Poëziecentrum, Gent 2020, 53 p. : ill. ISBN 9789056554187 

deze pagina printen of opslaan

Nieuwe recensies

BOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2020

Gesmoorde woorden

Olivier Rolin

Het verdriet van Spanje

Christiane Stallaert

Op weg naar De Hartz

Wessel te Gussinklo

Precieuze mechanieken. Nieuwe gedichten

Erwin Mortier

Tien jaar later

Harry Mulisch

naar overzicht

JEUGDBOEKEN NR. 10, NOVEMBER 2020

De Baron von Münchhausen

Wouter Deprez, Randall Casaer (ill.)

Gloei; interviews en gedichten.

Edward van de Vendel, Floor de Goede (ill.)

Het sleutelbeengebaar

Hilde Van Cauteren

Sterker dan elk afscheid

Enrico Galiano

Woorden temmen: Van kop tot teen

Charlotte Van den Broeck en Jeroen Dera

naar overzicht


ontwerp: Ann Van der Kinderen   |   programmatie: dataweb   |   © MappaLibri